Wanneer een frisse blik alles verandert: hoe Nelson hielp om de interface van Slytio te verbeteren
Bij de ontwikkeling van software gaat het vaak over functionaliteiten, prestaties, stabiliteit. Zelden over gevoel. En toch is dat gevoel — dat wat je ervaart wanneer je 's ochtends een software opent, acties uitvoert, van het ene scherm naar het andere navigeert — essentieel.
Bij Slytio kwam deze kwestie heel natuurlijk, bijna spontaan, ter sprake. Niet tijdens een grote strategische vergadering, noch na een complexe marktanalyse. Maar simpelweg dankzij een frisse blik. Die van Nelson.
Een gebruiker… die durft te zeggen wat hij voelt
Nelson nam de tijd om de interface van Slytio te doorlopen, scherm na scherm. Niet om bugs te zoeken of code te analyseren, maar om het gevoel van de tool te begrijpen. Om te ontdekken wat de interface vertelt aan de gebruiker. Wat duidelijk is. Wat minder duidelijk is. Wat logisch lijkt… en wat nog logischer zou kunnen zijn.
Al snel kwamen eenvoudige opmerkingen naar boven. Zinnen die je niet altijd hoort wanneer je al jaren in een product zit:
"Hier moet ik een seconde te lang nadenken."
"Dit pictogram, ik begrijp wat het doet, maar niet meteen."
"Hier is het visueel functioneel… maar het zou vloeiender kunnen."
Niets hardvochtigs. Niets negatiefs. Gewoon eerlijke gevoelens, met vriendelijkheid geuit. En vaak zijn het juist deze opmerkingen die het meest waardevol zijn.
De pictogrammen, die kleine details die geen details zijn
Een groot deel van het werk richtte zich op de pictogrammen. Want een pictogram zie je honderden keren per dag zonder er bewust bij stil te staan. En als het goed ontworpen is, valt het nauwelijks op. Maar als het dat niet helemaal is, creëert het een minieme wrijving, onmerkbaar… maar herhaaldelijk.
Nelson nam de tijd om ze allemaal te bekijken. Hun stijl. Hun samenhang. Hun leesbaarheid op een touchscreen. Hun vermogen om onmiddellijk begrepen te worden, zonder een label te hoeven lezen of te aarzelen.
Het idee was niet om alles te revolutioneren, maar om een eenvoudige en essentiële vraag te stellen:
"Als ik Slytio vandaag ontdek, lijkt alles dan vanzelfsprekend?"
Moderniseren zonder het gereedschap te verraden
Slytio is een software die dagelijks wordt gebruikt door winkeliers. Mensen met haast. Mensen die gefocust zijn op hun klanten. Mensen die niet elke zes maanden hun tool opnieuw willen leren gebruiken. Dit was een sterke — en gezonde — beperking van het werk dat werd uitgevoerd.
Moderniseren, ja. Maar zonder te ontwrichten.
Verbeteren, ja. Maar zonder te compliceren.
Nelson zocht dus naar een balans: behouden wat werkt, terwijl hij visuele aanpassingen voorstelde die het geheel actueler, coherenter en aangenamer maken om te gebruiken. Een beter geordende knop hier. Een duidelijker pictogram daar. Een scherm dat elders wat meer ademruimte krijgt.
Details, opnieuw. Maar details die, samen genomen, de ervaring diepgaand veranderen.
Een aanpak die diep geworteld is in het DNA van Slytio
Dit werk aan de interface is geen op zichzelf staand project. Het maakt deel uit van een bredere visie: die van een software die met zijn gebruikers meegroeit, niet boven hen uitstijgt. Een tool die zich continu verbetert, zonder ooit de realiteit van de praktijk uit het oog te verliezen.
Nelsons bijdrage was waardevol juist omdat hij niet vastzat in de gewoontes van het product. Hij stelde eenvoudige, soms ontregelende, maar altijd relevante vragen. En vaak komen de beste verbeteringen daaruit voort.
En nu?
Deze herziening van de interface markeert een belangrijke stap. Sommige verbeteringen worden al geïntegreerd, andere volgen geleidelijk. De interface van Slytio zal blijven evolueren, zoals het altijd heeft gedaan: niet door trends te volgen, maar met oog voor efficiëntie en comfort.
Want uiteindelijk is goede software niet alleen wat het mogelijk maakt om te doen.
Het is ook hoe je je voelt wanneer je het dag na dag gebruikt.